De bladeren mogen verkleuren en vallen nu deze warme fluisterplaat van Goslink is uitgekomen. Met zelfgebouwde instrumenten creëert Goslink op Stil Leven namelijk een warme en vertrouwde sfeer om bij weg te dromen.
“Wil je me voeren aan de krokodillen in Costa Rica, na m’n dood?” Het is nooit in me opgekomen, maar als je Goslink deze woorden hoort zingen, klinkt het helemaal niet als een slecht idee. Harm Goslink Kuiper weet zijn liedjes zo te brengen dat ze een haast troostend effect op je hebben, hoe vreemd ze ook mogen klinken.
“Wil je me voeren aan de krokodillen in Costa Rica, na m’n dood?” Het is nooit in me opgekomen, maar als je Goslink deze woorden hoort zingen, klinkt het helemaal niet als een slecht idee. Harm Goslink Kuiper weet zijn liedjes zo te brengen dat ze een haast troostend effect op je hebben, hoe vreemd ze ook mogen klinken. De vergelijking met Spinvis is snel gemaakt als je luistert naar Stil Leven, maar vooral tekstueel tappen beide heren uit een ander vaatje. Goslinks teksten staan namelijk veel dichter bij het dagelijks leven. Als luisteraar herken je zijn worstelingen.
Eigen stijl
Zijn troostende woorden verpakt Goslink in een mengelmoes van folk, blues en roots. Hij bedient zich daarbij van instrumenten met semi-exotische benamingen als: fruitkist isolatiefolie-drumstel, gitaar- viool- en deurdrempelcontrabas of saladeschaal-deurdrempelbanjo. Zoals op zijn site te zien is, zijn deze instrumenten allemaal zelfgebouwd en bezitten ze een prettig kneuterige kwaliteit. Daarnaast zien ze er zonder uitzondering prachtig uit en krijgen op deze plaat uitgebreid de ruimte. Ze leveren een belangrijke bijdrage aan het karakteristieke geluid van Stil Leven.
Goslink heeft ervoor gekozen om dit album zonder fratsen op te nemen. De productie is erg droog, alsof je bovenop de muzikanten zit in een goed geïsoleerde oefenruimte. En als Goslink dan in je oren fluistert over eenzame nachten en onbereikbare vrouwen, dan kan het haast niet anders dan dat je meegezogen wordt in zijn wereld. Een wereld waar hij met het nodige gevoel voor zelfspot en relativisme naar kijkt. “Continue spreidt ik mijn charmes tentoon, maar nimmer nee nimmer wordt mijn smacht beloond. Aaahaaahh, ik vrij wel met mezelf.”
Ruwe diamant
Een groot zanger is Goslink niet, maar hij weet zijn kwaliteiten uitstekend te benutten en minder talentvolle kanten te maskeren. Luister bijvoorbeeld eens naar “Wil je me voeren” of “Mijn gerief”. De melodieën zijn gemakkelijk herkenbaar en al snel mee te neuriën. De achtergrondzangeressen geven het album net dat beetje extra dat het nodig heeft om niet saai te worden.
Excelsior heeft met Goslink een ruwe diamant in huis gehaald, die met zijn persoonlijke liedjes de juiste snaar weet te raken. De herfst komt eraan en ik weet zeker dat Stil Leven de komende maanden heel wat rondjes zal draaien in mijn cd-speler. Een heerlijk album dat vraagt om meerdere luisterbeurten.
