Harm Goslink Kuiper is één van ‘s Neerlands interessantste kunstenaars als je het mij vraagt. Hij is schilder, beeldhouwer, (animatie)filmer, installatiekunstenaar, schrijver maar vooral een superpoëtische muzikant en liedjesschrijver. Zijn liedjes brengt hij op eigengemaakte instrumenten en zijn diepzinnig en (z)eerlijk van karakter. Zijn debuutalbum Stil Leven ligt vanaf 16 augustus 2010 in de winkels en telt een zeventiental prachtig fijne liedjes.
Het is behoorlijk literair: eenzame, door de liefde gekrenkte jongeman laat zijn frustratie los op papier, schrijft liedjes van grote poëtische waarde, bouwt in zijn atelier instrumenten om zichzelf op te begeleiden en maakt uiteindelijk een album dat gegarandeerd een succes wordt. Mede doordat hij zijn eenzaam- en gekrenktheid zo eerlijk en bijzonder inzet. En omdat hij creatief genoeg is om het hele plaatje te laten kloppen: tekst, muziek, beeld, uitvoering, et cetera.
Ook verhalend is Goslink sterk. “Wil Je Me Voeren” en “Marietje” zijn hier mooie voorbeelden van. Behoorlijk zwartgallige teksten, maar wel met veel humor en voldoende zelfspot.
Wel komen hier en daar de teksten helaas wat gerijmeld over. Zeker wanneer Goslink met zijn zinsconstructies forceert tot rijm. Maar ik vergeef het hem, want muzikaal zijn de liedjes zeker, en theatraal net zo zeer. In zijn liveshow, Goslink heeft een flinke band om zich heen verzameld, zal dit vast en zeker blijken.
Op “Al Die Vrouwen” komen de verlangens van deze muzikant op eerlijke wijze naar boven. “Ik vrij wel met mezelf”, zingt hij. En dat ie graag wil neuken en daar niet omheen draait. Nee, hij schroomt eerlijke teksten zeker niet. Heerlijk.
Dan het terugkerende thema op “Thema Op Koekblikbanjo”, “Thema Op Flessen En Fruitkistgitaar”, “Thema Op Piano En Saladeschaalbanjo”, de drie kortste songs op Stil Leven, maar daarom zeker niet minder interessant dan de rest. Zeker omdat de instrumenten zelfgemaakt zijn en prachtig klinken.
De muziek die hij maakt op die instrumenten gaat alle kanten op, er is hier en daar een Yann Tiersenesque sfeer te bespeuren, dan weer is het country- en bluegrassachtig en ook de ballade wordt niet gemeden. En gelukkig is zelfs de zingende zaag uit de kast gehaald!
Bijvoorbeeld op “Open Boek”, een nummer dat tekstueel echt gigantisch literair is. Vorm en inhoud vallen in deze song overigens feilloos samen. En het bewijst maar dat deze jongen begrijpt hoe poëzie werkt. Net als op eigenlijk al zijn liedjes gebruikt hij mooie beelden en spreken zijn teksten tot de verbazing.
Afsluiten doet Goslink met een Frans liedje. “Ma P’tite Gazelle” is lieflijk, afrondend en een kers op de toch al zo heerlijke taart. Het is bijna te hopen dat deze muzikant voorlopig de liefde van zijn leven nog niet tegen het lijf loopt en nog een paar jaar eenzaam blijft en gekrenkt wordt. Dan kunnen we vast over enige tijd nog zo’n prachtalbum verwachten. Ik kijk er in elk geval gezond gretig naar uit…
